Bookworm :Library & Information Science

دیشب برنامه ای از اخبار 21 شبکه اول پخش شد که نشان از دغدغه های مسئولین نسبت به کتاب و کتابخوانی در ایران داشت . تهیه کننده و مجری این برنامه با بررسی مسایلی که به گمان خودشان می تواند عاملی برای کتاب نخواندن ایرانیان باشد سعی داشتند این معضل را ریشه یابی کنند . در بخشی از این برنامه عنوان  شد که در ایران سالانه 000/50 عنوان کتاب منتشر می شود و قطعا ما در چاپ و میزان انتشارات در کشور مشکلی نداریم و مسولان فرهنگی از حداکثر توان خود برای بالا بردن ظرفیت انتشار کشور استفاده می کنند ،  پس چرا آمار کتابخوانی پایین است !!!؟؟ شاید خانواده ها در شناختن ارزش کتاب و کتابخوانی به کودکانشان کوتاهی می کنند ، شاید مدارس به این مقوله بعنوان یک معضل بزرگ اجتماعی اهمیت نمی دهند !! و شاید های دیگر .... اما مجری محترم فراموش کردند بگویند این 000/50 عنوان در سال ، چند درصد با سلایق مطالعاتی جامعه همخوانی دارد ، کسی بررسی نمی کند که مخاطب این تعداد عنوان منتشر شده در سال ، چه کسانی هستند !! نمی خوام بگم همه مشکل اینجاست اما می توان مدعی بود که عدم تطبیق موضوعات منشر شده در کشور و سلایق مخاطبین می تواند فاکتور تعیین کننده ای در آمار هرچند درست یا نادرست کتابخوانی در ایران باشد !! به نظرم برای رفع این نقیصه لازم است یک کار گروه مطالعاتی تشکیل شده و ضمن بررسی همه فاکتور ها از جمله میزان انتشار ، موضوعات مورد علاقه اکثریت جامعه ، میزان درک صحیح خانواده ها و مدارس از ارزش کتابخوانی ، وضعیت قیمت کتاب و عوامل تاثیر گذار بر آن ، وضعیت کتابخانه های عمومی ، میزان انگیزه و علاقمندی کتابداران ، تاثیر رسانه ای دیداری و شنیداری و غیره بپردازند.

بطور کلی بدون در نظر گرفتن آمارها که ممکن است درجه خطای آن کم یا زیاد باشد ، همه اهل فن در این خصوص که سرانه مطالعه در جامعه ایران پایین است ، اتفاق نظر دارند و آنرا یکی از مشکلات جامعه فرهنگی کشور میدانند ، لازم است مسئولان محترم و دست اندکاران فرهنگی بیشتر به این موضوع توجه کنند و با استفاده از کارشناسان مجرب در یک پرسه زمانی مشخص مشکل را بصورت علمی ریشه یابی نموده و برای رفع آن اقدام نمایند ، پرداختن به این موضوع فقط در هفته کتاب و برگزاری چند نمایشگاه و برنامه های مقطعی کاری از پیش نخواهد برد ، لازم است جدی تر به آن پرداخته شود و محدود به هفته کتاب نباشد .

محمد آبیلی

در پی تحریم ایران پس از موتور سرچ گوگل به دلیل عدم رعایت قانون “کپی رایت” در ایران سرویس اینترنتی یاهو که جزو سه پورتال بزرگ دنیا به حساب می آید و بیش از 85 درصد ایرانیان در این سرویس حساب کاربری دارند در اقدام غیر منتظره نام ایران را از لیست کشور هایش در هنگام عضو شده در این سایت حذف كرد .

اول : درد غریبی است ، حذف شدن و این درد و غم بزرگ‌تر و سوزاننده‌تر می‌شود وقتی که این حذف شدن ، حذف شدن ملیتت باشد از فهرست سایت‌های متعدد اینترنتی ، حتی همین یاهو.
در عصر وب 2.0 که برجسته‌ترین خصوصیت‌اش اشتراک است و زمانی که دموکراسی دیجیتال هر روز با راه افتادن سرویس‌هایی ، بارزتر می‌شود ، وقتی به عنوان یک کاربر آماتور با شوق و ذوق می‌خواهی به سرعت عضو سایتی شوی تا از امکاناتش استفاده کنی ، قلبت درد می‌گیرد وقتی نمی‌توانی کشور خود را در فهرست بیابی.
کجایی شوم ، افغانی و تاجیکستانی بشوم بد نیست ، هر چه باشد از خودمانند. نه! به دلم نمی‌چسبد! سرانجام رندم کشوری را انتخاب می‌کنم و در دل می‌گویم : دیدی چه آسان تغییر تابعیت دادی!!

دوم : خلاصه اینکه ایران از لیست یاهو میل و برخی از سایت‌های دیگر حذف شده ، هر کس می‌تواند در مورد نوع واکنش یا عدم واکنش استدلال خاص خود را داشته باشد:
- این یک مشکل سیاسی است که غرب با ما دارد ، وب‌گردی‌تان را بکنید ، اینقدر هویت مجازی دارید ، وقتی می‌بینید در فهرست سایتی ایران نیست ، یک کشور دیگر را انتخاب کنید.
- گیرم که غرب با مشکل سیاسی دارد ، چرا مناقشات سیاسی را به دنیای اینترنت و کاربرانش هم می‌کشاند؟ مگرتلاش برای حذف یک کشور از لیست کشورهای جهان نبود که منشأ اخبار و تحلیل‌های زیادی شد؟ پس چرا ما باید در قابل حذف نام ایران ساکت بنشینیم؟ پتیشن راه می‌اندازیم و بمب گوگلی درست می‌کنیم.
- حس و حال ناخوشایندی پیدا می‌کنم ، وقتی هویت و احترام گدایی می‌کنم. شما ممکن است نام اقداماتان را هر مبارزه و دادخواست و یا هر چیز دیگری بگذارید. کلا از بیگانه محبت و توجه دریوزه نمی‌کنم ، دوست دارم که آنقدر برجسته باشیم که قابل صرف‌نظر نباشیم.

سوم : فکر می‌کنم در قبال جنجال حذف نام ایران از لیست یاهو میل ، بیشتر کاربران یکی از سه استدلال بالا را در ذهن دارند. هر یک از آنها ، می‌تواند تا حدی درست باشد و تأکید می‌کنم که هنگام بحث و مجادله وبلاگی ، مهم رعایت احترام و محترم شمردن نظرات طرف مقابل است.
یکی از اشتباهات ما هنگام پیش آمدن موضوعاتی از این دست این است می‌خواهیم مانند یک مسابقه ورزشی در مباحثه‌ها شرکت کنیم و در آخر طرف مقابل را تسلیم کنیم و وادار به اعتراف به شکست کنیم. اگر هم جایی اصطلاحا کم بیاوریم شروع می‌کنیم به رو کردن پرونده طرف مقابل و افشا کردنش.
هر کس باید با تفکر و استدلال خود ، از حرکتی پیروی کند. کلا امیدی به گرفتن نتیجه در حرکت‌های پرشور و کم‌شعور نداشته باشید. در عین حال هیچگاه حرکت‌های جمعی از این دست نباید به عنوان ابزاری برای برجسته شدن فردی مورد سوء‌استفاده قرار گیرد.

چهارم : شرکت‌ها و سرویس‌های اینترنتی طیفی هستند از یک مجموعه آدم با ملیت‌ها ، فرهنگ‌ها ، اهداف و نظرات مختلف. هندی و چینی و پاکستانی و اروپایی و امریکایی. خیلی از آنها کسانی هستند که هدفی جز ایجاد سرویس‌های جذاب اینترنتی و فراهم کردن امکانات مؤثر و راحت‌تر بین انسان‌ها و در کنار آن کسب درآمد ندارند. گیرم که در قسمت مدیریتی گاه مجبور به رعایت قوانین نوشته یا نانوشته کشورشان باشند. فکر می‌کنم شایسته نباشد به کل یک مجموعه دادن القابی با ادبیات نادرست.

تبيان