وقتی بخواین یه مقاله علمی برای یه مجله درست و حسابی بفرستین حتما باید طرز نگارش خاصی رو رعایت کنین وگرنه مقالتون رو فوت پرینت کرده و پس میفرستن (یعنی با پا لگدش میکنن!). یه مقاله علمی میتونه اینفورماتیو یا اینترپرتیو باشه. اینفورماتیو تقریبا یه گزارش ساده در حد آزمایشای دانشجوهای لیسانسه و فقط یه سری اطلاعات راجع به موضوع میده ولی اینترپرتیو رو دانشجوهای فوق به بالا مینویسن مثل تز. تو اینجاست که باید نظر و تفسیر خودشون رو هم داخل کنن. یه مقاله پژوهشی چند قسمت داره. اول ابسترکته که باید آخر همه نوشته بشه و خلاصه کل مقاله هست. بعدش اینتروداکشنه یا مقدمه که باید طوری باشه که توجه خواننده رو به موضوع جلب کنه. بعد بادی یا اصل مقاله میاد که شامل متد و متریاله یعنی چه روشهایی و چه داده هایی استفاده کردید. بادی را طوری باید نوشت که اگر یه نفر دیگه خواست همون پژوهش رو تکرار کنه بتونه. قسمت بعدی دیسکاشن یا بحثه یعنی باید در مورد کار انجام شده و مشاهدات توضیح داده بشه. رزالتس یا نتایج را هم میتونید جدا بیارید یا اینکه در قسمت کانکلوژن یا استنتاجات به آنها اشاره کرده و در همون جا برداشتها و تفاسیر خودتون رو هم بیارین. آخر همه هم رفرنسها باید بیان. بر اساس حروف الفبا و بدون شماره. همه رفرنسها باید تو متن هم ارجاع داده شده باشن. موضوع مورد بحث این روزها چگونگی ارجاع به سایتهای اینترنتیه. فرمتهای نگارش را انجمن مصححین متون علمی تعیین میکنه.